تفاوت پالیشینگ و فینیشینگ:

فینیشینگ (تکمیل): فرآیند از بین بردن عیوب سطحی یا خراش های ایجاد شده در طول فرآیند کانتورینگ را فینیشینگ می گویند. روشی که برای کاهش مواد ترمیمی اضافی برای ایجاد انسداد و کانتور مناسب استفاده می شود و معمولا با ابزارهای برش روتاری انجام می شود. فرآیند تکمیل لکه های سطحی را از بین می برد و سطحی صاف ایجاد می کند.

پالیشینگ (پرداخت): فرآیند ایجاد درخشندگی یا براقیت روی سطح مواد است. با از بین بردن خراش های ریز، عیوب جزئی و لکه های سطحی، سطحی براق و صاف ایجاد می کند و این کار با استفاده از مواد ساینده ملایم به شکل خمیر انجام می شود. پالیش تغییر کمی در سطح ایجاد می کند. در صورت ایجاد لکه یا کدر شدن ممکن است در طول عمر ترمیم به طور دوره ای تکرار شود.

پالیش کامپوزیتهدف از تکمیل و پالیش ترمیم ها، حذف مواد اضافی، سطوح زبر و ایجاد ظاهری دلپذیر با حداقل آسیب به بافت های سخت و نرم است. تکمیل و پرداخت سطح شامل حذف بی نظمی های حاشیه ای، مشخص کردن خطوط آناتومیک و انسداد، از بین بردن ناهمواری سطح ترمیم و ایجاد درخشندگی سطحی آینه مانند است. سطح صاف در برابر تجمع رسوبات نرم و لکه ها مقاومت می کند، بافت لثه یا مخاط کمتر تحریک می شود و از نظر زیبایی ظاهری دلپذیر دارد زیرا نور را بهتر منعکس می کند. یک سطح ترمیمی صاف و بسیار صیقلی در برابر اثرات خوردگی و شکستگی سطح مقاومت بیشتری دارد. سطح دندان پرداخت شده و صیقلی به ظاهر و طول عمر ترمیم و سلامت بافت های دهان اطراف کمک می کند. اما دقت کنید استفاده نادرست از ابزار ساینده می تواند منجر به زبری و کاهش بیش از حد دندان و سطوح ترمیمی شود. 

پالیشینگ و فینیشینگ کامپوزیتابزار تکمیل و پرداخت:

ابزارهای فینیشینگ و پالیشینگ برای تکمیل و صیقل دادن سطوح مواد دندانی به منظور بهبود کیفیت و زیبایی آنها استفاده می شود. انواع مختلفی از ابزارهای تکمیل و پرداخت وجود دارد و بسیاری از آنها دارای قابلیت همپوشانی هستند که می تواند انتخاب را دشوار کند. سه ماده اصلی وجود دارد که این ابزار از آنها ساخته می شوند:

1. اکسید آلومینیوم

2. سیلیکون کارباید

3. دارای ذرات الماسه

ابزار پالیش کامپوزیتابزار ساینده غیر الماسی نتایج خوبی از سایش، کانتور و صیقل مواد دندانی ارائه می دهند. سیلیکون کارباید به طور کلی ابزار ساینده ترجیحی برای چینی، اکریلیک و طلا است، زیرا باعث تغییر رنگ نمی شود. اکسید آلومینیوم انتخاب بهتری برای کامپوزیت ها و مینای دندان است.

ابزار ساینده الماسی گرانتر هستند، عمر طولانی تر و زمان کار سریع تری دارند و پوشش آینه‌ای ارائه می دهند. این ابزار بیشتر برای پرسلن، سرامیک، زیرکونیا و فلزات استفاده می شوند. انتخاب مواد و شکل ابزار هم بر اساس روش و هم مواد دندانی مورد استفاده قرار می گیرد.

دیسک‌های انعطاف پذیر و نوارهای ساخته شده از اکسید آلومینیوم محبوب ترین انتخاب برای تکمیل و پرداخت کامپوزیت ها هستند.

کانتورینگ کامپوزیتمزایا تکمیل و پرداخت ترمیم:

  • بهبود زیبایی ظاهری

  • افزایش طول عمر ترمیم

  • جلوگیری از زبری سطح

  • کاهش تجمع پلاک

  • کاهش التهاب لثه

  • جلوگیری از تغییر رنگ سطح

  • کاهش پوسیدگی های مکرر

  • ارتقا سلامت بافت های اطراف

مزایا پالیش کامپوزیتمراحل تکمیل و پرداخت:

اگرچه ما اغلب رنگ را چالش اصلی ترمیم های کامپوزیت قدامی در نظر می گیریم، روش های تکمیل و پولیش، شکل و بافتی را ایجاد می کنند که به همان اندازه ضروری است، زیرا برای بازیابی تمام ویژگی های سه بعدی دندانهای طبیعی ضروری است. در فرآیند ترمیم مستقیم باید چندین مرحله را دنبال کنیم تا به نتایج زیبا، طبیعی و قابل پیش بینی برسیم. این مراحل عبارتند از: برنامه ریزی، آماده سازی دندان، چسباندن، لایه بندی و تکمیل و پرداخت.

دندان طبیعی سرشار از جزئیات کوچک است که باعث ایجاد تفاوت در یکپارچه سازی ترمیم می شود. این جزئیات عبارتند از: طول، عرض، تناسب، کانتور، سطح صاف، لوب ها، تاج ها، شیارهای عمودی، بافت، وجوه سایش، ضخامت لبه برش، خطوط شکستگی، نقطه و سطح تماس، برآمدگی ها، فرورفتگی ها و .... بنابراین جزئیات شکل و بافت برای ادغام ترمیم با دندان طبیعی باقی مانده و لبخند بیمار ضروری می شود.

ابتدا باید نوع سطح دندانهای طبیعی بیمار را شناسایی کنید، ببینید آیا بافت سطحی وجود دارد یا فقط یک سطح صاف، بدون جزئیات زیاد است. مشاهده دندانهای قدامی بیمار از زوایای مختلف می تواند اطلاعات زیادی در مورد جزئیات شکل و بافت به ما بدهد. هنگامی که مشاهده مستقیم کافی نیست یا پیچیده می شود، می توانیم از برخی روش های کمکی برای شناسایی بافت استفاده کنیم، مانند پودر نقره یا کاغذ آرتیکلاتور. در صورتی که سطح دندانهای طبیعی که قرار است کپی شوند صاف باشد، فرآیند بالینی تولید ساده ‌تر می شود، زیرا باید مراحل کمتری را طی کنیم: جزئیات شکل، جلا و ایجاد سطح براق.

اولین مرحله تکمیل و پرداخت شامل بررسی و اصلاح شکل دندان است. با کار در فاصله بین خطوط زاویه، می توان دندانها را پهن‌ تر یا باریک ‌تر، بلندتر یا کوتاه‌ تر نشان داد و نسبت واقعی دندان را حفظ کرد. بنابراین اگر می خواهیم این تصور را ایجاد کنیم که دندان باریک‌ تر است، باید به خطوط زاویه نزدیک شویم و سطح صاف را کاهش دهیم. از طرف دیگر اگر بخواهیم دندان را پهن تر کنیم، باید با افزایش سطح صاف از خطوط زاویه فاصله بگیریم. به طور معمول، اصلاح خطوط زاویه و ناحیه مسطح با دیسک های متوسط یا با نوک الماس دانه ریز انجام می شود.

سپس کانتور برآمدگی های انسیزال باید انجام شود. این کانتور ممکن است مستقیم یا منحنی باشد. معمولا زاویه دیستال گردتر از زاویه مزیال است. در لبخند زنانه، رویه های انسیزال نیز معمولا گردتر هستند.

طرح کلی برآمدگی ها معمولا با دیسک های ساینده ساخته می شود. تقریبا تمام شرکت هایی که سازنده دیسک های ساینده هستند، چهار اندازه از ذرات را ارائه می دهند که با رنگ مشخص می شوند. اگر از دیسک های ساینده ‌تر استفاده شود، مقدار زیادی رزین کامپوزیت حذف می شود و اگر از مواد کمتر ساینده استفاده کنیم، فقط به رزین شفافیت می‌دهیم.

برای نهایی کردن جزئیات شکل، بررسی و اصلاح کانتور ترمیم با توجه به انتقال و تمایل بین یک سوم سرویکال، یک سوم میانی و یک سوم انسیزال ضروری است. این روش معمولا با مته های الماس دانه متوسط یا ریز (بسته به مقدار رزین کامپوزیت اصلاح شده) انجام می شود.

پالیشینگ کامپوزیتقبل از پرداختن به جزئیات بافت ماکرو و میکرو، پولیش اینترپروگزیمال و حذف اضافی سرویکال باید انجام شود. پرداخت اینترپروگزیمال باید با نوارهای سنباده انجام شود.

پس از جزئیات شکل و کانتور، توصیه می شود یک رابر یا یک دیسک رابری را روی رزین کامپوزیت رد کنید تا کل سطح صاف شود.

پس از اصلاح شکل، کانتور و حجم ترمیم، اگر بخواهیم یک دندان بافت دار را بازسازی کنیم، باید به سراغ جزئیات ماکرو تکسچر برویم. بافت ماکرو را می توان به دو گروه تقسیم کرد: بافت ماکرو عمودی و بافت ماکرو افقی.

بافت ماکرو عمودی که به ویژه در ثنایای بالایی وجود دارد را می توان شیارهای عمودی یا شیارهای V شکل نامید. این بافت ماکرو ایجاد شده سه لوب (مزیال، مرکزی و دیستال) و فرورفتگی های بین آنها (که معمولا شیار نامیده می شود) را نشان می دهد. این شیارهای عمودی معمولا در انسیزال بازتر هستند و هر بار که به سمت سرویکال می رویم باریک می شوند و شکل "V" به این فرورفتگی می دهند. معمولا دو شیار عمودی وجود دارد که دیستال آنها بلندتر از مزیال است. این روش با فرز الماس دانه ریز با چرخش کم انجام می شود.

بافت ماکرو افقی در یک سوم سرویکال و در انتقال با یک سوم میانی دندان مشهودتر است. از 2 تا 3 شیار افقی کوچک و بسیار صاف تشکیل شده است که بین خطوط زاویه قرار دارد. این روش با مته های الماس کروی دانه ریز در چرخش کم انجام می شود.

پس از تهیه بافت ماکرو عمودی و افقی لازم است فرورفتگی های ناشی از مته های روی سطح رزین کامپوزیت نرم شود. این نرم شدن سطح رزین کامپوزیت باید با رابر انجام شود. انواع مختلفی از رابر ها برای صاف کردن بافت ماکرو وجود دارد که بستگی به میزان صاف شدن و درجه پولیش مورد نظر دارد. باید سیستم پولیش را از ساینده ترین رابر شروع و تا ملایم ترین رابر ادامه دهیم.

رابر ها باید از طریق خطوط عمودی یا افقی که قبلا مشخص شده اند عبور کنند و سطح کامپوزیت را صاف و با تغییرات جزئی بین نواحی فرورفتگی و نواحی برجسته (لوب ها) کنند. پس از صاف کردن بافت ماکرو باید ریز بافت عمودی و افقی (در صورت وجود در دندانهای طبیعی مجاور) انجام شود.

پولیش کامپوزیتبافت میکرو عمودی معمولا از شیارهای عمودی کوچکی تشکیل شده است که در وسط شیارهای بافت ماکرو عمودی وجود دارد.

بافت میکرو افقی شامل خطوط افقی نازکی است که از سرویکال تا انسیزال امتداد دارند. این خطوط بسیار نازک و نزدیک به یکدیگر هستند.

در این مرحله باید از یک نوک الماس بسیار نازک استفاده شود. موقعیت نوک نسبت به سطح ترمیم باید با فشار بسیار ملایم و همیشه در یک جهت (مزیال به دیستال یا دیستال به مزیال) حدود 45 درجه باشد.

پس از ایجاد مجدد میکروبافت، سطح رزین کامپوزیت باید کمی صاف شود. این نرم شدن را می توان با رابر های ساینده یا مواد مارپیچی جدید انجام داد. علاوه بر نرم شدن رزین کامپوزیت و دادن ظاهری طبیعی به آن، درخشندگی نیز به ترمیم می بخشند. اگر دندان طبیعی خیلی براق نباشد یا براقیت کمی داشته باشد، این آخرین مرحله در فرآیند تکمیل و پرداخت است.

برای تکمیل فرآیند پرداخت و دادن ظاهری طبیعی به رزین کامپوزیت، استفاده از خمیرهای الماس با عیار پایین (کمتر از 0.5 میکرون) یا خمیرهای اکسید آلومینیوم توصیه می شود. این خمیرها باید با دیسک نمدی یا برس نرم اعمال شوند تا سطح رزین کامپوزیت خراشیده نشود. حرکات دایره ای باید با فشار کم انجام شود و از چرخش کم (حداکثر 5000 دور در دقیقه) استفاده شود.

مراحل توضیح داده شده را می توان با آب یا بدون آب انجام داد. مزیت عدم استفاده از آب، دید بهتر جزئیات است. در این حالت باید بین هر مرحله از آب فراوان استفاده شود تا دندان خنک شود و تمام دبری های ایجاد شده توسط ابزار تمیز شود.

همچنین توصیه می شود برای دقت جزئیات از هندپیس با سرعت کم استفاده کنید.

محصولات مرتبط

نظر (0)

نظر ثبت نشده است